Archiwum kategorii ‘Banki’

Broker Kolejny termin nieodłącznie kojarzący się z giełda to broker. Jest to pojęcie o bardzo wieloznacznym charakterze. Funkcjonuje ono w bardzo wielu kontekstach, w tym także rynków kapitałowego oraz finansowego. Powszechnie pod tym pojęciem rozumie się określony podmiot (może nim być zarówno osoba prawna, jak i fizyczna, a także jednostka, która osobowości prawnej nie posiada), która świadczy usługi na rachunek kogoś innego. Przykładem takiego brokera może być w tym miejscu broker ubezpieczeniowy. Jest on przedstawicielem swego klienta, od którego posiada pełnomocnictwo. Jego działalność ma na celu zawarcie umowy pomiędzy swoim klientem a odpowiednim zakładem ubezpieczeń. Działalnością brokerską zajmują się również domy maklerskie – prowadzą w imieniu swoich klientów interesy na giełdzie papierów wartościowych. W przypadku takich giełd mówi się o kilku rodzajach brokerów, jak broker agencyjny, informacji oraz dyskontujący. Z tytułu prowadzonej działalności brokerzy pobierają stosowne prowizje. Doradca inwestycyjny to kolejne pojęcie, które ma związek z tematyką giełdową – chociaż oczywiście nie tylko. Doradca inwestycyjny jest normalnym zawodem, w związku z czym wykonujące go osoby są zobowiązane do postępowania zgodnie z przepisami prawnymi. Wykonywać go mogą tylko te osoby fizyczne, które trafią na stosowną listę. Ażeby tak się z kolei stało, musi zostać spełniony cały szereg warunków. Należy do nich między innymi złożenie egzaminu – takowe są organizowane przez Komisję Nadzoru Finansowego. Kandydat musi być świetnie zorientowany w bardzo rozlicznych dziedzinach wiedzy. Można w tym miejscu wymienić takie jak dla przykładu prawo podatkowe i dewizowe, analiza finansowa, rynek finansowy, finanse publiczne i przedsiębiorstw oraz rynek towarów giełdowych – lista ta jest naprawdę bardzo długa. Egzamin ten składa się z trzech etapów. Odpowiedników międzynarodowych jest sporo, dla przykładu może to być Chartered Financial Analyst. Tytuł doradcy inwestycyjnego jest w Polsce chroniony.

Kredyt na rachunku kredytowym Jednym z źródeł finansowania zarówno działalności gospodarczej jak i funkcjonowania zwykłych gospodarstw domowych jest tzw. kredyt na rachunku kredytowym. Wyróżniamy różnego rodzaju formy takiego kredytu. Jednym z nich jest kredyt docelowy, czyli taki, który przyznawany jest finansowanie jednej ściśle określonej transakcji. Inny przeznaczony na sfinansowanie tymczasowych trudności płatniczych, udzielany na okres kilku miesięcy to kredyt na wymagane zobowiązania. Kredytem charakteryzującym się niską wartością oraz krótkim okresem spłaty jest kredyt kasowy związany z chwilowym brakiem gotówki w kasie danej jednostki go zaciągającej. Rzadziej spotykanym jest kredyt sezonowy udzielany w związku z szczególną specyfiką produkcji lub sezonowością świadczonych usług oraz terminów ich płatności. Bardzo często występującą formą kredytu na rachunku bankowym jest tzw. linia kredytowa. Jest to pewnego rodzaju limit na rachunku bankowym, do którego można zaciągnąć dług w okresie trwania umowy kredytowej. W sytuacji, gdy minie okres spłaty takiego zadłużenia bank zgodnie z zawartą umową nalicza odsetki karne. Najczęściej występującym kredytem wśród tych zaciąganych przez jednostki gospodarcze jest kredyt obrotowy. Środki finansowe uzyskane z zaciągnięcia takiego kredytu mają za zadanie finansowanie bieżących potrzeb firmy związanym z jej codziennym funkcjonowaniem oraz prowadzoną działalnością gospodarczą. Celem takim może być np. zakup towarów w celu ich dalszej odsprzedaży, zakup surowców i materiałów przeznaczonych do dalszej przeróbki lub często spłatę bieżących zobowiązań. Kredyt obrotowy z zasady jest krótkoterminowy. Sporadycznie udzielany jest na okres średnioterminowy. Kredyty obrotowe największym zainteresowaniem cieszą się wśród firm małych, oraz tych dopiero rozpoczynających swą działalność. W takiej sytuacji procedury uzyskania takiego kredytu uzależnione są od zdolności kredytowej podmiotu ubiegającego się o jego przyznanie. Zdarza się jednak, że są one dostępne bez żadnych zabezpieczeń. Ma to miejsce wówczas, gdy wnioskodawcą jest firma charakteryzująca się płynną kondycją finansową, wielokrotnie już z danym bankiem współpracująca. Kredyt udzielany jest w takiej sytuacji na podstawie historii współpracy, na zasadach indywidualnie negocjowanych warunków. Istnieje mnóstwo możliwości finansowania bieżącej działalności gospodarczej. Jedną z nich, o bardzo wysokim zainteresowaniu, w dobie mijającego już kryzysu, jest m.in. zaciągnięcie kredytu. W zależności od formy, terminów spłacania wyróżniamy wiele jego rodzajów. Najczęściej spotykamy się jednak z kredytem w rachunku bieżącym. Jest on, bowiem najłatwiej dostępny, oraz praktycznie każdy może się o niego ubiegać. Istotę tego kredytu stanowi określony w umowie kredytowej limit debetowy, do którego określone przedsiębiorstwo może się zadłużyć. Jedyną formalnością, która być przez kredytobiorcę spełniona jest fakt, iż musi być on od jakiegoś czasu klientem danego banku oraz posiadać w nim od pewnego czasu rachunek bieżący. Okres ten to najczęściej 3 miesiące. Bank ustalając limit debetowy bierze pod uwagę przede wszystkim wysokość obrotów, płynność finansową oraz zdolność kredytową wnioskodawcy. Okres spłaty kredytu w rachunku bieżącym maksymalnie wynosi 12 miesięcy. Korzystanie z takiego kredytu polega na dokonywaniu płatności na kwotę większą niż zgromadzone na rachunku środki pieniężne. Wszelkie wpływy natomiast pomniejszają zadłużenie, co świadczy o jego odnawialnym charakterze.

Kredyt hipoteczny Jednym z najczęściej ostatnio występujących osób wśród osób młodych oraz nowożeńców jest tzw. kredyt hipoteczny. Istota tego kredytu polega na tym, iż jest on najczęściej udzielany na cele inwestycyjne, którymi zazwyczaj są kupno lub budowa nieruchomości. Jest to wówczas kredyt długoterminowy udzielany na okres spłaty od 20 do 40 lat. Osoby zainteresowane takim kredytem mają możliwość zaciągnięcia go w walucie krajowej bądź zagranicznej, które bardzo często mają zmienną stopę procentowa, która uzależniona jest od sytuacji finansowej na rynku, dlatego też raty w poszczególnych miesiącach mogą być kwotowo znacznie od siebie odbiegające. Głównym zabezpieczeniem takiego kredytu jest hipoteka, stanowiąca główny cel finansowania. Dodatkowymi, tzw. tymczasowymi zabezpieczeniami może być weksel, lokaty lub poręczenie osoby trzeciej. Dodatkowymi kosztami uzyskania takiego kredytu są wszelkiego rodzaje prowizje bankowe, koszty notarialne, różne ubezpieczenia oraz ustanowienie hipoteki. Cechę charakterystyczną stanowi fakt, iż właściciel kupionej za kredyt hipoteczny nieruchomości ma możliwość jej zbycia lub dodatkowego obciążenia długami. Bardzo często jest tak, że jednostką zmuszoną do zaciągnięcia kredytu jest nie nikt inny jak właśnie bank komercyjny. Ma to miejsce wówczas, gdy taki bank posiada okresowe trudności z utrzymaniem płynności finansowej. Bank Centralny udziela mu wówczas kredytu lombardowego. Przyznawany jest przede wszystkim pod zastaw różnych przedmiotów wartościowych, którymi najczęściej są papiery wartościowe. Okres spłaty takiego kredytu w porównaniu do pozostałych występujących na rynku jest stosunkowo krotki i wynosi zaledwie od 7 dni do maksymalnie 3 miesięcy. Dodatkowa formą zabezpieczenia kredytu lombardowego mogą być różnego rodzaju bony oraz książeczki oszczędnościowe. Zdarza się również, że sposobem takiego zabezpieczenia może być blokada środków pieniężnych na rachunkach bankowych, zarówno złotowych jak i walutowych, oraz zastaw wszelkich kosztowności takich jak złoto czy platyna. Niejednokrotnie, decyzja o przyznaniu takiego kredytu może zaważyć na dalszej przyszłości oraz historii funkcjonowania nie tylko tego banku, ale przede wszystkim jego codziennych klientów.

Spółka komandytowa Sprawy spółki komandytowej, zgodnie z Kodeksem Spółek Handlowych, prowadzone są przez komplementariuszy. Mogą oni jednak w umowie spółki zawrzeć inne zapisy i powierzyć prowadzenie ich spraw na przykład osobie trzeciej czy dopuścić udział komandytariuszy. Reprezentację spółki można podzielić na dwa rodzaje czynności: zwykłe oraz czynności przekraczające czynności zwykłe. Czynności zwykłe mogą być realizowane przez komplementariuszy bez zgody komandytariuszy, należą do nich wszystkie czynności związane z reprezentacją i prowadzeniem działalności spółki zapisane w umowie. Czynności przekraczające zwykłe czynności, wymagają zgody wszystkich wspólników. Do czynności zwykłych można zaliczyć podpisywanie umów, wystawianie faktur, organizowanie przetargów, przyjmowanie pracowników. Czynności wykraczających zwykłe to takie jak na przykład zaciąganie długoterminowych kredytów, zmiany w organizacji firmy – restrukturyzacja, zakup nieruchomości. Podział ten i jego szczegółowość zależy jednak od zapisów, jakie znalazły się w umowie spółki. Spółka, komandytowa, komplementariusz, nazwa, firma, krs, krajowym, rejestrze, sądowym, komandytariuszami, prokurent, Zagadnienia związane z zakładaniem i prowadzeniem spółki komandytowej. Spółka komandytowa jest mało znaną w Polsce formą prowadzenia działalności gospodarczej. Z punktu widzenia prawa, zapisy jej dotyczące są korzystniejsze i bardziej przystępne niż tak popularnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółek akcyjnych.