Polityka fiskalna a cykl koniunkturalny

Polityka fiskalna a cykl koniunkturalny Dzięki narzędziom fiskalnym państwo może wpływać na koniunkturę po przez zmiany w wypływach i wpływach do budżetu państwa. Państwo może prowadzić politykę stymulacyjną i restrykcyjną chcąc wpłynąć na cykl gospodarczy. Polityka stymulacyjna przejawią się poprzez obniżenie stopy podatkowej, co powoduje zmniejszenie przychodów i wzrost wydatków z budżetu państwa. W ten sposób rośnie deficyt budżetowy. Polityka ta prowadzi do wzrostu wydatków na konsumpcje i inwestycje. Jej skutkiem jest również zwiększenie poziomu produkcji i zatrudnienia. Zazwyczaj następstwem stymulacji gospodarki jest także wzrost cen. Pobudzanie koniunktury doprowadza do deficytu budżetowego. Rozwija się gospodarka, ale państwo jest zadłużone. Polityka restrykcyjna rozumiana jest, jako hamowanie koniunktury. Rząd chcąc osiągnąć ten cel zaczyna podnosić podatki (rosną wpływy do budżetu) i ogranicza wypływy z budżetu państwa. Zmniejszeniu ulegają konsumpcja i inwestycje. Skutki tej polityki są także widoczne w zatrudnieniu, produkcji oraz poziomie cen, które spadają. Państwo gromadząc oszczędności uniemożliwia rozwój gospodarki. Polityka monetarna ma za zadanie utrzymać stabilność cen. Politykę pieniężną prowadzi zazwyczaj bank centralny lub inna instytucja upoważniona przez rząd. Strategia restrykcyjna (twarda) tak zwana „polityka drogiego pieniądza” prowadzi do wzrostu minimalnych rezerw gotówkowych, stopy redyskontowej oraz sprzedaży państwowych papierów wartościowych. Skutkiem takiego działania jest zmniejszenie podaży pieniądza i wzrost stopy procentowej. Zmniejszeniu także ulegają rozmiary kredytów, inwestycji oraz popyt globalny. Tendencje spadkową przyjmują również produkcja, zatrudnienie oraz tempo wzrostu cen. Strategia ekspansywna (miękka) tak zwana „polityka taniego pieniądza” powoduje spadek minimalnych rezerw obowiązkowych, stopy redyskontowej oraz skupowanie przez bank centralny papierów wartościowych. Banki posiadają większą możliwość udzielania kredytów. Rosną: podaż pieniądza, inwestycje i popyt globalny, maleje natomiast stopa procentowa. Następnie wzrasta zatrudnienie, produkcja i popyt globalny. Pierwsza teoria została sformułowana przez neoklasyków. Mówi ona, że cykl koniunkturalny to zjawisko naturalne i stabilne, przebiegające w poza ekonomicznym otoczeniu. Polityka gospodarcza rządu nie jest w stanie tego zmienić. Czynnik, które mogą zakłócić równowagę w gospodarce są zewnętrzne (egzogeniczne). Do tych czynników zaliczamy: wojny, rewolucje, zmiany demograficzne, odkrycia techniczne, zjawiska przyrodnicze, odkrycia nowych zasobów oraz inne wydarzenia polityczne. Zachwianie równowagi prowadzi do powstawania procesów endogenicznych (wewnętrznych), których celem jest przywrócenie stanu równowagi. Druga teoria przedstawia poglądy keynesistowskie, według których cykl gospodarczy to zjawisko związane z systemem gospodarczym. Wyznawcy tej zasady są przekonani, że czynniki zewnętrzne są w stanie zakłócić procesy wewnętrzne, ale nie mogą wpłynąć na długookresowy trend procesów gospodarczych. Przyczyny cyklicznych wahań są związane z regułami gospodarki rynkowej, gdzie głównym celem jest maksymalizacja zysków.

Komentarze zostały wyłączone.

Skomentuj